Pardon

Zaprawdę powiadam, plugawy jest Pardon.
Gołe baby, żarciki, naśmiewanie się z Przenajświętrzego Kościoła mojego i sług moich (również przenajświętrzych).
Poniżanie najwybitniejszych obywateli naszego kraju.

Popatrzcie na Salon24. Spójrzcie, jakie tam panuje namaszczenie, jakie przejęcie sprawami Ojczyzny. Z jaką zażartością rzucają się do gardeł bluźniercom, jak nienawidzą ateistów i innowierców, jak bronią mojego Kościoła.
Bierzcie przykład, o zgubieni.
Biada wam, o niewierni, jeżeli się nie pokajacie.

Kościół mój jedynie daje pełnię zbawienia. Wszystkie inne sekty wiodą na zatracenie, a w najlepszym razie na ułomne zbawienie. Takie zbawienie w przedpokoju, w poczekalni, gdzieś na schodach prowadzących do raju.
Czy myślicie, że mi z tym łatwo? O, nie! Trudne jest dzieło zbawiania świata. Muzułmanie, żydzi, hinduiści, buddyści, protestanci, prawosławni - tyle się ich namnożyło i każdy myśli, że dostąpi zbawienia (pełni) bez mojego kościoła. Jak trudno im wytłumaczyć, że są w błędzie.
A do tego jeszcze ateiści, którzy w ogóle odrzucają dobrodziejstwo mojego zbawienia, albo mówią, że jakoś to będzie.
Nie wiedzą oni wszyscy, że ogień piekielny spadnie na nieochrzczonych, niebieżmowanych, nieskomunikowanych odstępców.
A przynajmniej ogień czyśćcowy i niepełne zbawienie, takie zbawienie z cierniem wiecznym w wątrobie, albo nerce.
Oj martwię się, martwię... a mimo to muszę się cały czas uśmiechać.

Mój poprzednik Banedykt XVI (napisałbym Benek, ale jeszcze by mnie do sądu ciągali polscy katolicy) spotkał się z ofiarami księży pedofilów w USA. Słusznie zrobił, że ich nie przeprosił, bo mogliby to jeszcze wykorzystać w pozwach sądowych.
Pobiadolił, poubolewał, pocmokał i pomodlił się z nimi.
Wzruszyłem się do łez. Ach, uścikam się z nim, kiedy wróci zza oceanu.